صدایت را میشنوم
گر چه تو را نمی بینم
می دانم كه اینجائی
گرچه اینجا نیستی
مهربانی ات را حس میكنم
گر چه تو را نمی بینم
من گمشده ای نیستم
از امواج خورشان و سهمگین نمی هراسم
زیرا صدای تو را به همراه دارد
صدائی كه پر از مهربانی و شهامت است
با صدای تو حتی در تاریكی من گمشده ای نیستم
می خواهم همیشه صدای تو را بشنوم

آره منم یه دیوونه
دیوونه ای آواره ام
مجنون و زنجیری منم
اما هنوز پروانه ام
اونا می گن عقلم کم
سنگ می زنن منو همه
قلبم مثل یه آسمون
جا داره واسه همه
آره منم اون دیوونه
اون که نداره یه خونه
مال و منالی ندارم
اما لبام که خندونه
آره منم اون دیوونه

از خدا خواستم تا دردهایم را از من بگیرد،

خدا گفت: نه!

رها کردن کار توست. تو باید از آنها دست بکشی.

از خدا خواستم تا کودک معلولم را درمان کند،

خدا گفت: نه!

روح او بی نقص است و تن او موقت و فناپذیر.

از خدا خواستم تا شکیبایی ام بخشد،

خدا گفت: نه!

شکیبایی زاده رنج و سختی است.

شکیبایی بخشیدنی نیست، به دست آوردنی است.

از خدا خواستم تا خوشی و سعادتم بخشد،

خدا گفت: نه!

من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوری.

از خدا خواستم تا از رنج هایم بکاهد،

خدا گفت: نه!

رنج و سختی ، تو را از دنیا دورتر و دورتر، و به من نزدیکتر و نزدیکتر می کند.

از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشد،

خدا گفت: نه!

بایسته آن است که تو خود سر برآوری و ببالی اما من تو را هرس خواهم کرد تا

 سودمند و پر ثمر شوی.

من هر چیزی را که به گمانم در زندگی لذت می آفریند از خدا خواستم و باز گفت: نه.

من به تو زندگی خواهم داد، تا تو خود از هر چیزی لذتی به کف آری.

از خدا خواستم یاری ام دهد تا دیگران را دوست بدارم، همانگونه که او مرا دوست دارد.

و خدا گفت: آه، سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم!